Partners パートナージー.png

POMYSŁ ZAPROSZENIA ARTYSTEK DO DIALOGU OPARTEGO NA WYMIENIENIU SIĘ PRACAMI/OBIEKTAMI POJAWIŁ SIĘ JAKO WYRAZ TĘSKNOTY ZA BEZPOŚREDNIM, NAMACALNYM SPOTKANIEM.

KAŻDA Z SZEŚCIU ARTYSTEK Z POLSKI PRZYGOTOWAŁA JEDEN OBIEKT, KTÓRY ZOSTAŁ WYSŁANY DO SAPPORO. KOBIETY AJNU UZUPEŁNIŁY PRACE - ZALEŻNIE OD INSTRUKCJI - W SPOSÓB CAŁKOWICIE SWOBODNY LUB WEDŁUG KONKRETNYCH WYTYCZNYCH. PO STRONIE POLSKIEJ JEDNĄ Z PRAC ROZPOCZĘTYCH PRZEZ ARTYSTKI AJNUSKIE DOKOŃCZYŁA AŚKA BOROF. DECYZJA TA WYNIKAŁA Z TEGO, IŻ AŚKA KORZYSTA Z HAFTU W SWOICH DZIAŁANIACH ARTYSTYCZNYCH I TO WŁAŚNIE TEN PUNKT STYCZNY Z KOBIETAMI AJNU POKIEROWAŁ MNIE W STRONĘ KONCEPCJI DIALOGU HAPTYCZNEGO. POZOSTAŁE PRZEDMIOTY WYSŁANE Z JAPONII DO POLSKI TRAFIŁY DO BEATY SOSNOWSKIEJ (MIKRO/PORTRETY) ORAZ ZESPOŁU TEATRU AMAREYA, KTÓRY WŁĄCZYŁ JE DO REQUIEM DLA AJNU I KAMUI (VIDEO-SPEKTAKL REALIZOWANY W RAMACH PROJEKTU NIEPODLEGŁA BEZ GRANIC. POL(S)KA W JAPONII 2021)

[NATALIA CHYLIŃSKA]

[Zdjęcia wykonał Tomoaki Fujino]

O rety, rety, Matko Boska Częstochowska. 

O wszechmocny Jezusie najsłodszy, o ja sirotka bidna. 

O mój Boże, kaj poleciałeś sokole mój miły. 

O mój Boże co ja tera pocznę, do kogo się przytulę. 

O mój gospodarzu drogi, kochany, czego żeś mnie opuścił. 

O mój jedyny. 

Już cię więcy nie ujrzę. 

Co ja bidna pocznę, co?

Autorki: Aśka Borof, Ryōko Tahara

Wyhaftowałam lament kobiety po zmarłym mężu.

[Aśka]

Objęłam lament haftem z Menoko Inau, aby ukoić ból i smutek. Menoko Inau w tradycji Ajnów pełni funkcję talizmanu, który jedna kobieta przekazuje drugiej.

[Ryoko] 

Autorki: Natalia Chylińska, Yoshiko Saitō

Wyhaftowałam samą siebie w okresie smutku, który wycisza. Skupiałam się wtedy na ruchach wsobnych. Czasoprzestrzeń zdawała się nieruchomieć. Z łez zrobiłam krzyżyki po tym, jak zobaczyła je tam Monika, z którą wtedy mieszkałam.

[Natalia] 

Wyhaftowałam kałużę łez.

[Yoshiko]

Autorki: Beata Sosnowska, Kimiko Naraki

 

Wysyłam swoją sukieneczkę, którą mama nakładała mi, gdy miałam półtora roku – dwa lata. Jest ona dla mnie o tyle ważna, że stanowi namacalny ślad mnie jako małej dziewczynki. Głaszcząc ją, dyktując, głaszczę i dotykam siebie z tamtego czasu. Sukieneczka kojarzy mi się z niewinnością i bezbronnością dziecka całkowicie zdanego na dorosłych. Niestety jest to czas z mojego dzieciństwa, gdy spotkała mnie krzywda ze strony dorosłych. Będąc dojrzałą kobietą, staram się opiekować tą częścią mojej osobowości, która jest małą dziewczynką. Staram się chronić w niej to, co najcenniejsze: ufność, radość, otwartość na świat, dobroć i miłość. Proszę kobiety Ainu, aby pomogły mi w tej trosce i nawiązując do swojej tradycji, wyszyły na sukieneczce wzory, które będą chronić małą dziewczynkę i wzmacniać w tym, kim cały czas staram się stać dorosła ja.

[Beata]

 

Wyhaftowałam na dziecięcej sukience Beaty wzory Karafuto Ajnu, aby ochronić wewnętrzne dziecko Beaty.

[Kimiko]

Autorki: Katarzyna Pastuszak, Yoshiko Saitō (kostium: Daisuke Tsukuda)

Skóra pamięci

Wysłałam kobietom Ajnu element kostiumu, który powstał w ramach zeszłorocznego projektu “Niepodległa bez granic: Pol(s)ka w Japonii 2020”. Kostium stworzył dla mnie Daisuke Tsukuda do spektaklu “Dom-Bieg-Dom”. W tkankę kostiumu wszyte są zdjęcia z mojego dzieciństwa - to jak zewnętrzna “skóra” wspomnień. Zaprosiłam kobiety Ajnu, aby wszyły swoje wspomnienia, haftem zapisały się na mojej skórze pamięci.

[Kasia]

Wyhaftowałam biały pas sukienki Kasi uwspółcześnionymi wzorami Karafuto Ainu.

[Yoshiko]

Autorki: Karolina Jóźwiak, Kyōko Kagaya

 

Zakładkę wykonałam jako nastolatka, ucząc się haftu krzyżykowego. Kiedyś czytanie było dla mnie ważną częścią życia. Teraz niestety czytam już mniej. Mam nadzieję, że pasja do czytania jeszcze do mnie wróci.

[Karolina]

 

Od razu po zobaczeniu zakładki do książki wpadłam na pomysł, że można ją zamienić na rekut-un-pe (naszyjnik Ainu).

[Kyōko]

Autorki: Aleksandra Śliwińska, Tsugumi Matsudaira

Drogie Kobiety Ajnu, ofiaruję Wam specjalny zeszyt, który czekał na ten moment przez dziesięć lat na półce mojego regału. Zeszyt jest przeznaczony na przepisy i historie kuchenne. Zapraszam Was do wspólnego uzupełniania. Okleiłam go zdjęciami potraw z mojej codzienności. W środku zamieściłam kilka przepisów zbieranych od lat.

Zachęcam Was do wszelkiej kreatywności: wpisujcie swoje przepisy, umieszczajcie zdjęcia, ulubione rośliny wykorzystywane w waszej kuchni.

Stwórzmy książkę historii kuchennych, która będzie dla nas łącznikiem i stołem, do którego mam nadzieję w przyszłości wspólnie usiądziemy.

[Ola]

Dodała przepisy i potrawy własnego autorstwa.

[Tsugumi]

[Zdjęcia: Natalia Chylińska]

Autorki: Yoshiko Saito, Aśka Borof

Gdy spojrzałam na haft, zobaczyłam Yoshiko. Kobietę precyzyjną, cierpliwą, wrażliwą.

W pierwszym odruchu, chaotycznie i szybko starałam się odwzorować obrazy, które przywoływał wzór.

Przy drugim podejściu pokornie dokończyłam precyzyjny łańcuszek. Starałam się jak najbardziej poprawnie wyhaftować kształtne oczka. Powoli wchodziłam w przestrzeń, którą nakreśliła mi Yoshiko, aby pokazać moją estetykę i moją wrażliwość.

W hafcie Yoshiko odnalazłam kształty gołębi. Słowiański symbol miłości.

[Aśka]

[WSZYSTKIE PRAWA ZASTRZEŻONE]